Pałac Ministra Skarbu

budynek w Warszawie

Pałac Ministra Skarbu[1][2], także pałac Ministrów Skarbu[3]pałac znajdujący się przy placu Bankowym 3/5 w Warszawie.

Pałac Ministra Skarbu
Symbol zabytku nr rej. 468 z 1.07.1965
Ilustracja
Pałac Ministra Skarbu i pomnik Juliusza Słowackiego
Państwo

 Polska

Województwo

 mazowieckie

Miejscowość

Warszawa

Adres

plac Bankowy 3/5

Styl architektoniczny

klasycyzm[1][2]

Architekt

Antonio Corazzi

Kondygnacje

3

Rozpoczęcie budowy

1825

Ukończenie budowy

1830

Zniszczono

1944

Odbudowano

1950–1954

Pierwszy właściciel

Franciszek Ksawery Drucki Lubecki

Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Pałac Ministra Skarbu”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Pałac Ministra Skarbu”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Pałac Ministra Skarbu”
Ziemia52°14′31,326″N 21°00′08,075″E/52,242035 21,002243

Historia

Pałac powstał w latach 1825–1830 według projektu Antonia Corazziego w wyniku przebudowy barokowego pałacu należącego do rodziny Ogińskich[3]. Budynek wzniesiony z przeznaczeniem na rezydencję ministra skarbu Franciszka Ksawerego Druckiego Lubeckiego[2] pomiędzy budynkiem Giełdy i Banku Polskiego a pałacem Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu.

Pałac jest 3-kondygnacyjny, 11-osiowy[4]. Charakterystyczną cechą budynku są wielkie tarasy, rzadko spotykane w architekturze Warszawy[3].

Od lat 70. XIX wieku do 1915 roku pałac był siedzibą rosyjskiego I Gimnazjum Żeńskiego[5]. We wrześniu 1918 roku zaczęto adaptację gmachu na siedzibę Rady Stanu, która jednak w następnym miesiącu, kiedy trwały jeszcze prace budowlane, została rozwiązana[6]. Zakładano, że gmach mógłby stać się tymczasową siedzibą Sejmu, jednak odstąpiono od tego pomysłu[6].

W dwudziestoleciu międzywojennym gmach, po adaptacji dokonanej w latach 1920–1921 przez Mariana Lalewicza, wraz z sąsiednim pałacem Komisji Przychodów i Skarbu był siedzibą Ministerstwa Skarbu (z adresem ul. Rymarska 3/5)[7][8].

We wrześniu 1939 budynek został zbombardowany i spalony[4]. Został odbudowany w latach 1950–1954 pod kierunkiem Piotra Biegańskiego i wraz z sąsiednim Pałacem Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu został przeznaczony na siedzibę Prezydium Stołecznej Rady Narodowej[3].

W 1951 przed pałacem odsłonięto pomnik Feliksa Dzierżyńskiego dłuta Zbigniewa Dunajewskiego[9]. Monument został rozebrany w 1989, a w 2001 w pobliżu miejsca, w którym stał, odsłonięto pomnik Juliusza Słowackiego.

Pałac jest połączony z sąsiadującym pałacem Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu (z którym ma wspólny adres) i pełni funkcje administracyjne. Większą część gmachu zajmują biura Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie. W znajdującej się na pierwszym piętrze Sali im. Stefana Starzyńskiego obraduje Sejmik Województwa Mazowieckiego.

Tablice pamiątkowe

Tablice umieszczone na budynku pomiędzy arkadami parteru upamiętniają:

Galeria

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne